* اولين بار در بيمارستان كنار تخت الهه آسمونيم در بخش  Icu ديدمش...با ديده گاني خيس به من و مادرم و خواهرم كه دور تخت الهه ام را گرفته و دست و صورتش را بوسه باران و آهسته به اميد شنيدن جوابي او را صدا  ميزديم و غريبانه و بي صدا به تلخي ميگريستيم نگاه ميكرد...اشك پرستاران و در سكوت ايستادنشان و نظاره كردنشان به ما، برايمان تازگي نداشت...اتفاقي بود كه در آن 2 ماه بستري بودن الهه ام در بيمارستان بارها و بارها شاهدش بوديم. براي همين بي توجه به حضور آنها همان چند ساعتي را كه اجازه ورودمان به بخش Icu ميدادن رو غنيمت ميدانستيم و از لحظه به لحظه اش براي دلي سير ديدن الهه ام نهايت استفاده رو مي برديم...همين چند ساعت اجازه حضورمان در بخش رو هم مديون سفارشات اكيد پسر دائيم« دكتر اَنوري پور»  وآقاي دكتر عُضفوري بوديم كه واقعآ توجه خاص و زياد پرستارا به الهه ام و احترامي كه به ما داشتن رو هرگز فراموش نميكنم.اونروز موقع خروج از بخش تازه متوجه او شدم ، نگاهم كرد و گفت: چرا اينهمه خودتون رو عذاب ميديد...اين چند ساعت فقط گريه كرديد...اينهمه بي قرار نباشيد خدا بزرگه... نگاهش كردم و به زحمت تونستم با چشمان آماسيده و گريانم چهره ي مهربونش رو ببينم...پرستار بخش Icu  بود كه بعد از بيست روز سپري شدن از بستري بودن الهه ام ، او تازه از مرخصي برگشته بود. در آن 2 ماه بستري بودن الهه ام در بيمارستان او بيش از همه پرستاران تونست خودش رو به من و خانواده ام نزديك و نزديك تر كنه، اشكهاي من رو هميشه پاك ميكرد، صميمانه در آغوشم ميكشيد، به مادرم دلداري ميداد ...حتي بعد از مرخص شدن الهه ام از بيمارستان و آن 4 ماه ، همچنان در خواب ناز بودنش در خانه نيز او كنارمان بود، هر لحظه كه خواستيمش و احتياج به مراقبتهاي ويژه اش به الهه مان داشتيم حضورش باعث دلگرمي بود، حتي در اوج آنهمه اميدهاي هنوز وقتي الهه ام ناباورانه پر كشيد باز و باز حضور مهربانش را ميان آنهمه فرياد و فغان و اشك و آه احساس كرديم. و بعد از آن نيز باز و باز...دعاي خير مادرم هميشه و هميشه هر گاه كه به ياد محبتهاي خالصانه اش به خودمان و الهه ام مي افتاد دست بالا بردن به آسمان و با دلي داغدار از فراق نازنين سفر كرده اش ،  آرزوي سفيد بخت شدن او كردن بود...و چون خدا خواست به نام مُستعار امضاء كند بخت را برگزيد و او بعد از نخستين سالگرد پرواز معصومانه خواهرم توسط يكي از اقواممان ديده و پسنديده شد... او يكساله كه ازدواج كرده  و با شوهرش براي هميشه به انگليس رفته...خودش هميشه ميگه  خواسته ي قلب پاك الهه ي من حتي در آن خواب ِ نازش و دعاي هاي هميشه مادرم بود كه تقدير رو تا به اينجا گره زد و كشاند و كشاند تا او را به سفيد بختي رساند و من نتيجه محبتهاي خودش رو هم  اما سهيم ميدونم...امروز كه سرگرم نگاه كردن به ليست مخاطبين تلفنم بودم ، نگاهم به روي اسمش« ليلا » خيره شد و باز به يادِ آنهمه مهرباني هاي او افتادم ... تا هميشه خوشبخت باشد.

* نمي دونم باز هم ميتونم رنگ ِ ديگه اي غير از سياه و خاكستري رو از جعبه مداد رنگي ِ زندگي دوست داشته باشم يا نه !!...

* نميدونم چه حكمتيه اين نوه ها تا چشمشون به خونه ما روشن ميشه همه شيطنت و فضوليهاشونم گُل ميكنه...هرچي انرژي داخل خونه خودشون ذخيره كردن خونه ما مصرفش ميكنن وحشتناك...نكن هم حاليشون نيست!!!...واقعآ نيست...ديروز يه حركت خطرناك از پسر خواهرم ديدم كه حيرون موندم! ، از روي دسته ي مبل خودش رو به سمت ديوار پرتاب كرد، محكم به ديوار خورد  و به سمت پائين سرازير شد...گفتم الانه كه صداي جيغ و گريه اش بلند شه اما...با عجله برخاست و خواست دوباره حركتش رو تكرار كنه...با عصبانيت داد كشيدم...عرشيا!!! نميگي صورتت بخوره به ديوار زخمي بشي؟!بدون اينكه نگاهم كند گفت : نه !! من «مردِ عنكبوتي ام»!!!!يادمه چند روز پيش هم حركتهاي عجيب ديگه مثل انسانهاي نخستين انجام ميداد و ميگفت من«ماگلي ام» وقتي پرسيدم اين ماگلي كيه؟ گفت: پسرِ جنگل ديگه!!!!! والا كودكي ما با سندباد وچوبين و حنا و پسرشجاع و رامكال و نيك و نيكو و چي و چي گذشت ، حتي در اون دوران اينهمه نوار قصه ي عليمردان خان رو با اون لهجه بامزه اش گوش داديم و حتي يه درصد هم  لهجه و فوضوليهاش بهمون اثر نكرد و در صدد تقليد برنيومديم اما حالا كودكي اينا با روباتها و آدمکهای پرنده و چرنده و درنده و خزنده...داره ميگذره..... که هیچ!! تازه بعد هم خودشون رو جاي شخصيتهاي كارتوني جا ميزنن و انجام كاراي خطرناك ...مانع هم كه بشي واويلاست...با گريه وجيغاشون دنيا رو به سر آدم آوار ميكنن!!!

* الهه ام...تو پرواز كردي وآسماني شدي و من اينجا از بارش پرهاي ريخته ات هرلحظه وضو ميگيرم...جانمازي كه سالهاست از درد فراق تو جور اشكهايم را ميكشد پهن ميكنم و بر سر آبي ترين سجاده ها نماز صبر مي خوانم!

* عيد رمضان آمد و ماه رمضان رفت...صد شكر كه اين آمد و صد حيف كه آن رفت.

*چه نزديکي به من،مثل سکوت لبهايم،اگر شکسته شود نام تو فریاد میشود...شاید در بُغضم باشی اگر شکسته شود از دیده لبریز میشوی...چه نزدیکی به من، بی صدا مثل تنهاییم...

*عاقبت هم عكس يكي از نويسندگان رُمان«م-مؤدب پور» رو ديدم...دايي يكي از  دوستان ميشه ، باورم نميشد! «م-مؤدب پور» يه آقاي جوون باشه، خيلي جوون!در صورتيكه من در ذهن از او مردي  ميانسال وجا افتاده واسه خودم ساخته بودم...چه تفاوتي بين ساخته ي ذهن من و حقيقت بود. 

* منم بازیم گرفته با این قالب وبلاگم!...چه کنم؟! اینم خودش یه سرگرمیه دیگه!

* ديشب محوطه ي باز ِ امامزاده هاشم (پايگاه هوايي) ...
آسمون پُر ستاره،بوي شمشادهاي آب خورده، نسيم دلنواز شامگاهي وعطر خوش دعا...
اشكهايم را از ديده گرفتم و دست به آسمان بردم...لحظاتي پاك و مقدس....دلنشين بود...

* وقتي سرگردانم ، بغض ميكنم، گريه ميكنم،صداي تو ميرسد: كنارت هستم!

* چه خواب دلنشيني...من بودم و تو و خداي اَقاقي ها...كاش بيدار نشده بودم!

*دلم باران ميخواهد.. باران كه بخواهم از آسمان هم كه نبارد از چشمان من که می تواند ببارد...

*ياد اون روزا بخير... شيطنت هاي الهه آسمونيم در مدرسه مخصوصآ دوران دبستان زياد بود و من به عنوان خواهري كه يكسال بزرگتر و قطعآ نگهبان و نگهدارش در مدرسه بودم وظيفه ام كلي مشكل بود...وقتي روزاي خوب مدرسه تموم شد گاهي كه دلتنگش ميشديم خاطرات شيرينِ اون لحظات خوب رو تعريف ميكرديم و هميشه كلي مي خنديديم...دريغ...دريغ  كه كوتاه بود...

*خيلي وقته كه حتي نگاه هاي آشنا، برايم بوي غربت سر زمين هاي در نمي دانم كجاي اين كره خاكي را ميدهد...هواي حوصله ابريست...